Είναι αυτή η άβολη στιγμή που νιώθεις ότι σχεδόν όλα έγιναν σωστά, αλλά -κοιτάζοντας το ηλεκτρονικό ταμπλό- το άθροισμα των πόντων δεν σε δικαιώνει. Το Περιστέρι πάλεψε στη Γερμανία, θα μπορούσε να είχε φύγει με το «διπλό», όμως στο τέλος της ημέρας επιστρέφει με άδεια χέρια, έχοντας χάσει στις λεπτομέρειες με 72-69.
Η ομάδα του Ηλία Ζούρου κράτησε σε σχετικά χαμηλή παραγωγικότητα τους παίκτες της Μπάμπεργκ. Είναι χαρακτηριστικό πως κανείς παίκτης δεν σημείωσε πάνω από 11 πόντους και μόλις τρεις ήταν διψήφιοι. Η άμυνα ήταν λειτουργική, εκτός από τη στιγμή που ο Ξανθόπουλος έχασε τον προσωπικό του αντίπαλο κι η Μπάμπεργκ και ο Λι με λέι απ έκανε το 70-67.
Στην επόμενη επίθεση (οι λεπτομέρειες που λέγαμε) ο Μόουζες έκανε επιθετικό φάουλ, το καλάθι του Σμιθ έδωσε ελπίδες και το Περιστέρι με το σκορ στο 72-69 είχε λίγα δευτερόλεπτα, αλλά οι διαιτητές έκλεισαν τα μάτια σε φάουλ σκοπιμότητας που έγινε στον Σμιθ, ο Αμερικανός πέταξε την μπάλα, χάνοντας την ευκαιρία για ένα αξιοπρεπές buzzer beater σουτ, όπως αυτό στο τέλος του ημιχρόνου.
Επιθετικά το Περιστέρι δεν ήταν εξίσου καλό, όπως στην άμυνα. Είναι από τις φορές που δεν κρίνεται το ματς στο πίσω μέρος του γηπέδου. Μόνο ο Μόουζες ήταν διψήφιος, οι παίκτες του Ζούρου σούταραν με 12.5% από το τρίποντο (2/16) και γενικά με χαμηλά ποσοστά, είχαν 14 ασίστ για 15 λάθη και γενικώς δεν έβγαλαν αυτοματισμούς, δεν βρήκαν εύκολα καλάθια.
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Στις 30 και 31 Ιανουαρίου, στο Ολύμπια θα πραγματοποιηθεί η συναυλία «Δύο Επέτειοι, Μία Σκηνή» - αφορμή τη συμπλήρωση 30 δημιουργικών χρόνων του συνθέτη Κώστα Λειβαδά και για τα 40 χρόνια της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων «Θανάσης Τσιπινάκης» του Δήμου Πατρέων.
Ο σπουδαίος Νταβίντ Φουστέρ ξενάγησε τον γιο του στο γήπεδο που μεγαλούργησε με τον Ολυμπιακό και έστειλε το μήνυμά του στον κόσμο των «ερυθρόλευκων» μετά τη νίκη επί της Λεβερκούζεν.
Ο τραυματισμός του Τζίμι Μπάτλερ, το βλέμμα του Στεφ Κάρι και η αίσθηση ότι το όνειρο της τελευταίας μεγάλης πορείας ίσως τελείωσε πριν προλάβει να αρχίσει.