![Πρέπει να σταματήσουμε να κάνουμε μανικιούρ; – Αυτοφροντίδα, αυτοκαταστροφή ή επανάσταση;](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2023/05/csdfdfdsgh.jpg)
Πρέπει να σταματήσουμε να κάνουμε μανικιούρ; – Αυτοφροντίδα, αυτοκαταστροφή ή επανάσταση;
Η είδηση του περασμένου μήνα ότι τα νύχια με τζελ μπορεί να προκαλέσουν μια αλλεργία που μπορεί να αλλάξει τη ζωή των γυναικών, έκανε τις γυναίκες να κοιτάζουν με ανησυχία τις άκρες των έντονα βαμμένων δαχτύλων τους. Η συγγραφέας Zahra Hankir αποκαλύπτει πώς το βερνίκι νυχιών έγινε πολιτική πράξη.
Spotlight
-
Ξεπέρασαν τις 100 οι καμένες κατοικίες στην Αττική - Κατεδαφιστέες οι 40 - Τα νέα στοιχεία από τις αυτοψίες
-
Ακόμα 35 θάνατοι από Covid σε μια εβδομάδα - Πού αυξήθηκε και πού μειώθηκε το ιικό φορτίο
-
Καλοκαιρινά όνειρα: Η Κλέλια Ανδριολάτου topless στη θάλασσα
-
Πώς η εισβολή στο Κουρσκ ανέτρεψε τα δεδομένα - Ο ρόλος των τεθωρακισμένων και ο «εμμονικός» Σίρσκι
Βρισκόμουν σε ένα δεύτερο ραντεβού, σε ένα αμυδρά φωτισμένο ιταλικό εστιατόριο στο Μπρούκλιν, όταν ένα από τα ψεύτικα νύχια μου πέταξε από το αριστερό μου χέρι και εγκαταστάθηκε στο ραβιόλι μου. Είχαμε πιει ένα ποτό και ήμασταν στη μέση της συζήτησης, όταν ακούμπησα το εν λόγω χέρι στο γόνατό μου, χρησιμοποιώντας το άλλο για να θάψω κρυφά το αποδεικτικό στοιχείο. Μετά από μια σύντομη παύση, η συζήτηση συνεχίστηκε, περνώντας αμήχανα στα αδέλφια. Το είχε προσέξει; Ήταν τόσο απαλός ο φωτισμός;
Αυτά γράφει η Zahra Hankir στην Guardian και συνεχίζει:
Αυτό ήταν το αισθητικό σφάλμα που φοβόμουν. Η απροσδόκητη στιγμή που πετάει το νύχι μου ισοδυναμεί με το ολίσθημα της Janet Jackson στο Super Bowl. Το στρώμα των νυχιών μου, που εκτέθηκε, ήταν ένα θλιβερό θέαμα: Κοντά και γδαρμένα νύχια δίπλα σε παρθένα, αμυγδαλωτά γαλλικά άκρα. Είχα κυριολεκτικά ξεγυμνωθεί. Τα ψεύτικα νύχια μου ήταν μια κουβέρτα ασφαλείας για τα χέρια μου. Εξασφάλιζαν ότι έδειχνα συγκροτημένη και γυαλισμένη. Και μου χάριζαν γωνίες, δηλώνοντας σιωπηλά ότι ήμουν, σύμφωνα με μια διαφήμιση βερνικιού νυχιών που ζωγράφισε ο Σαλβαδόρ Νταλί και η οποία παρουσιάζει όμορφα περιποιημένα χέρια, το Πορτρέτο μιας παθιασμένης γυναίκας.
![](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2023/05/dfsfrdsgdsgd-537x600.jpg)
Η συγγραφέας Zahra Hankir/ Photo: Instagram
![](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2023/05/fdgdgfh-540x600.jpg)
Ένα μανικιούρ της Zahra Hankir / Photo: Instagram
Κάτω από τη γυαλάδα
Η εμφάνισή μου δεν ήταν φυσική, ούτε αβίαστη. Δεν είχα ξυπνήσει έτσι: Τα μαλλιά μου είχαν ισιώσει, οι ρυτίδες μου ήταν τακτοποιημένες, το φυσικό σχήμα των ματιών μου είχε χειραγωγηθεί με ένα φτερωτό eyeliner. Το γυμνό νύχι μου θύμιζε όλα όσα κρύβονταν από κάτω- αποκάλυπτε τον υπαρξιακό μου φόβο – και την ταλαιπωρημένη επιδερμίδα μου.
Τούτου λεχθέντος, ως πολυμήχανη Λιβανέζα, ήμουν προετοιμασμένη. Είχα συνηθίσει να κουβαλάω κρυφά ένα σετ νυχιών στην τσάντα μου, μαζί με κόλλα νυχιών. Ζήτησα συγγνώμη ευγενικά και έβαλα βιαστικά ένα νέο νύχι. Δεν ξαναείδα ποτέ τον άνδρα αυτόν.
Μέχρι σήμερα, αναρωτιέμαι αν το ατύχημά μου είναι μια ιστορία που λέει στους φίλους του. Πέρα από τα ατυχή ανέκδοτα για ραντεβού, τα νύχια είναι σημαντικά. Είναι δείκτες της ματαιοδοξίας και των ανασφαλειών μας, της αυτοέκφρασης και της δημιουργικότητας, ακόμα και της βίας και της επιθετικότητας.
Τα νύχια είναι ένας τόπος πολιτικής και παράνοιας και σύγκλισης μεταξύ τάξης και κουλτούρας και, επί του παρόντος, είναι το θέμα μιας είδησης που προκαλεί ανησυχία στα κομμωτήρια και τα γραφεία.
Η ομορφιά είναι πόνος
Πριν εξερευνήσω τον κόσμο των τεχνητών νυχιών, στα οποία επιδόθηκα κατά τους πρώτους μήνες της πανδημίας, όταν τα ινστιτούτα αισθητικής είχαν κλείσει, ήμουν υπέρμαχη του τζελ. Το βερνίκι τζελ μπορεί να διαρκέσει έως και τρεις εβδομάδες κάθε φορά χωρίς να ξεφλουδίσει ή να σπάσει- το vintage βερνίκι νυχιών δεν είναι ούτε κατά διάνοια τόσο ανθεκτικό. Έτσι, κάθε μήνα, πήγαινα στο τοπικό μου κατάστημα, πειραματιζόμενη με πλήθος χρωμάτων. Αγνοούσα το περίεργο μυρμήγκιασμα ή τα πονάκια, ενώ το βερνίκι στέγνωνε σε διαστήματα 30 δευτερολέπτων κάτω από ένα μηχάνημα με υπεριώδες φως. Η ομορφιά είναι πόνος, σκεφτόμουν καθώς παρέδιδα τις 30 λίρες μου.
Μια μελέτη στο Nature Communications τον Ιανουάριο διαπίστωσε ότι η έκθεση σε υπεριώδες φως μέσω στεγνωτηρίων νυχιών μπορεί να προκαλέσει μεταλλάξεις στο DNA και βλάβες στα κύτταρα που μπορεί να οδηγήσουν σε καρκίνο. Αυτά τα μηχανήματα είναι ουσιαστικά μίνι σολάριουμ για τα χέρια σας – το υπεριώδες φως διεισδύει βαθιά στο χόριο του δέρματος- τα στεγνωτήρια νυχιών σε τζελ χρησιμοποιούν 340 έως 395 νανόμετρα φωτός, σε σύγκριση με 280 έως 400 στα σολάριουμ.
Η ένταση της έκθεσης εξακολουθεί να αποτελεί αιτία ανησυχίας, σύμφωνα με τη Δρ Τζούλια Κέρτις του τμήματος δερματολογίας του Πανεπιστημίου της Γιούτα. «Σε σύντομο χρονικό διάστημα, τα νύχια και το δέρμα εκτίθενται σε υπεριώδη ακτινοβολία ανάλογη με μια οκτάωρη ημέρα στον ήλιο» λέει. Ένας τρόπος για να το αποφύγετε αυτό θα ήταν να αποφύγετε να βάφετε τα νύχια σας εντελώς, αλλά πείτε το αυτό σε κάποια όπως η Cardi B, η οποία λατρεύει απίστευτα τα μακριά, ασημένια, ακρυλικά νύχια της. Η ράπερ πέρυσι δημοσίευσε μάλιστα ένα σεμινάριο για το πώς να αλλάζεις πάνες χωρίς να χαλάσεις το μανικιούρ σου.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αλλεργίες για μια ζωή
Τον περασμένο μήνα, το βρετανικό Γραφείο Ασφάλειας και Προτύπων Προϊόντων δήλωσε ότι διερευνά τις αλλεργίες που προκαλούνται από τζελ και ακρυλικά, μια ανησυχητική τάση που έχει παρατηρήσει και η Δρ Τζούλια Κέρτις. Εάν το βερνίκι τζελ δεν έχει στεγνώσει επαρκώς, τα μεθακρυλικά άλατα μπορεί να διαρρεύσουν στο δέρμα και να προκαλέσουν ερεθισμό. Οι άνθρωποι μπορεί στη συνέχεια να γίνουν ευαίσθητοι σε υλικά που περιέχουν ακρυλικά- για ορισμένους, αυτό σήμαινε ότι δεν μπορούν να υποβληθούν σε ορισμένες ιατρικές θεραπείες, όπως η χειρουργική επέμβαση αντικατάστασης αρθρώσεων, ή να λάβουν συγκεκριμένα φάρμακα, μεταξύ άλλων για τον διαβήτη.
«Βλέπουμε συχνά ανθρώπους με αλλεργική δερματίτιδα στα ακρυλικά και τα νύχια τζελ» λέει η Κέρτις. Οι αλλεργίες εκδηλώνονται ως εξάνθημα και ξεφλούδισμα γύρω από τις άκρες των δακτύλων- ορισμένοι εμφανίζουν ακόμη και δερματίτιδα των βλεφάρων λόγω του ότι τρίβουν το πρόσωπό τους με τα περιποιημένα χέρια τους. «Υπάρχουν φορές που προσπαθώ να δεσμεύσω τη ματαιοδοξία των ασθενών μου λέγοντάς τους ότι τα βραχυπρόθεσμα οφέλη της ωραίας εμφάνισης δεν αξίζουν τον κόπο» προσθέτει. «Δεν είναι μόνο ο καρκίνος και οι ρυτίδες που πρέπει να εξετάζουν οι άνθρωποι, αλλά και οι αλλαγές στη χρωστική ουσία, η λέπτυνση του δέρματος και οι μόνιμες βλάβες».
Αντηλιακό στα χέρια;
Αφού μετακόμισα στη Νέα Υόρκη από το Λονδίνο το 2021, μπήκα σε μια νέα εποχή εξερεύνησης των νυχιών και των συνηθειών περιποίησης. Τα ακρυλικά και τα ψεύτικα νύχια είναι φαινομενικά πιο συνηθισμένα μεταξύ των millennials και των zoomers στην Αμερική, όπου τα κομμωτήρια βραβεύουν την ταχύτητα έναντι της πολυτέλειας. Οι Νεοϋορκέζες προτιμούν τα μακρύτερα νύχια, με περίτεχνη τέχνη, ενώ οι Λονδρέζες είναι γενικά πιο χαμηλών τόνων με το μανικιούρ τους.
Δεν είχα συνειδητοποιήσει τη μακροπρόθεσμη ζημιά που θα μπορούσαν να προκαλέσουν αυτά τα μηχανήματα μέχρι που έπεσα πάνω στο TikTok μιας beauty influencer που συμβούλευε τους ανθρώπους που έκαναν τζελ μανικιούρ να χρησιμοποιούν αντηλιακό στα δάχτυλά τους για να αποφύγουν τις ρυτίδες των χεριών. Πιο σοβαρές πιθανές ασθένειες δεν αναφέρθηκαν. Μεταλλάξεις του DNA; Κακό. Ρυτιδωμένα χέρια; Χειρότερο.
«Φοράω αντηλιακό στα χέρια μου όταν φτιάχνω τα νύχια μου» λέει η Τσέλσι Άσερ, 31 ετών, εργαζόμενη στον τομέα της τεχνολογίας στο Μπράιτον. Αν και καταλαβαίνει ότι μπορεί να υπάρχουν ακόμα κάποιοι κίνδυνοι όταν κάνεις μανικιούρ, ακόμα και με αντηλιακό, δεν πτοείται, καθώς για εκείνη, η ανταμοιβή ενός φρέσκου σετ ξεπερνά κατά πολύ το φυσικό. «Ως γυναίκα με αλωπεκία, το να έχω όμορφα νύχια με επιβεβαιώνει όσον αφορά τη θηλυκότητά μου» λέει.
Αυτοφροντίδα ή αυτοκαταστροφή;
Μεγαλώνοντας σε ένα ασταθές πολιτικό και κοινωνικοοικονομικό περιβάλλον στον Λίβανο, το οποίο βρισκόταν συνεχώς στα πρόθυρα της κατάρρευσης, προσωπικά αντιμετώπισα την περιποίηση και το ντύσιμο ως την ύψιστη μορφή αυτοφροντίδας. Άρχισα να κάνω μανικιούρ και να φτιάχνω τα φρύδια μου μόλις στα 14 μου- αν τα μάτια μου ήταν χωρίς kohl ή τα νύχια μου χωρίς βερνίκι, σίγουρα κάτι δεν πήγαινε καλά στην προσωπική μου ζωή.
Στο πέρασμα των αιώνων, σε όλους τους πολιτισμούς και τις ηπείρους, η βαφή των νυχιών ήταν αναπόσπαστο κομμάτι του καλλωπισμού. Οι αρχαίοι Βαβυλώνιοι δημιούργησαν το πρώτο σετ μανικιούρ: Τα εργαλεία του ήταν φτιαγμένα από χρυσό, οι άνδρες πολεμιστές της περιοχής λέγεται ότι έβαφαν τα νύχια τους πριν από τη μάχη για να τρομάξουν τους εχθρούς τους. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι βουτούσαν τα δάχτυλά τους σε χένα και επιχρύσωναν τα νύχια τους. Η χένα χρησιμοποιούνταν επίσης για τον καλλωπισμό των νυχιών στην αρχαία Κίνα.
Αργότερα, άνδρες και γυναίκες της δυναστείας Μινγκ στόλιζαν τα νύχια τους μουλιάζοντάς τα σε ένα μείγμα από κερί, φυσικές βαφές, ασπράδια αυγών και άλλα υλικά. Οι χορευτές του Καθακαλί στο ινδικό κρατίδιο Κεράλα εξακολουθούν να χρησιμοποιούν μεταλλικά χρώματα για μακριά, καμπυλωτά τεχνητά νύχια, τα οποία μπορεί να έχουν μήκος αρκετών εκατοστών και τείνουν να είναι καμπυλωτά- η εντυπωσιακή παρουσίασή τους είναι ιδιαίτερα σημαντική καθώς οι βασικές χειρονομίες στο Καθακαλί, γνωστές ως mudras, βοηθούν στην αφήγηση ιστοριών.
Κατά την περίοδο Κατζάρ της Περσίας, οι γυναίκες της αυλής ενσωμάτωσαν τη βαφή των νυχιών στις ρουτίνες αυτοφροντίδας τους. Εφάρμοζαν χένα στα νύχια τους και σορμέ (μια μορφή eyeliner) κατά μήκος των βλεφαρίδων τους. Αν και η διακόσμηση των νυχιών προήλθε από την Ανατολή, το βερνίκι νυχιών όπως το γνωρίζουμε σήμερα θεωρείται δυτική εφεύρεση – οι επιχειρηματίες άρχισαν να πειραματίζονται με το βερνίκι που χρησιμοποιείται για τη βαφή αυτοκινήτων τη δεκαετία του 1920. Οι εταιρείες Cutex και Glazo ήταν πιθανότατα οι πρώτες εταιρείες καλλυντικών που πούλησαν χρωματιστό, υγρό βερνίκι νυχιών, σε μια απόχρωση του ροζ, γράφει η Suzanne E Shapiro στο βιβλίο της, Nails: The Story of the Modern Manicure.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Το μανικιούρ βρίσκεται στη διασταύρωση της τάξης, του φύλου, της εξουσίας και της φυλής
«Τρομερά έξυπνο. Το ακαταμάχητο φτερούγισμα των φωτεινών, ροδοφωτισμένων άκρων των δακτύλων» έλεγε μια διαφήμιση της Cutex το 1927, στην οποία εμφανιζόταν μια γυναίκα να επιδεικνύει τα βαμμένα νύχια της ενώ καπνίζει τσιγάρο. «Μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς φόβο τραυματισμού των νυχιών» δήλωνε η εταιρεία. Παρεμπιπτόντως, τα πρώτα σκευάσματα βερνικιού νυχιών φτιάχνονταν με υψηλά επίπεδα νιτροκυτταρίνης, ένα δυνητικά εύφλεκτο συστατικό που αρχικά αναπτύχθηκε ως στρατιωτικό εκρηκτικό.
Το μανικιούρ βρίσκεται στη διασταύρωση της τάξης, του φύλου, της εξουσίας και της φυλής- το βερνίκι νυχιών είναι κάτι πολύ περισσότερο από μακιγιάζ – μπορεί να είναι πολιτικό. Στις κοινότητες των μαύρων, η χρήση ψεύτικων νυχιών με υπερβολικά σχέδια μπορεί να σηματοδοτήσει την απόρριψη των ευρωκεντρικών προτύπων ομορφιάς και τον εορτασμό της εθνοτικής ταυτότητας. Οι μαύρες γυναίκες συχνά κρίνονται διαφορετικά για το πώς παρουσιάζονται: Μια λευκή γυναίκα με μανικιούρ στα χέρια μπορεί να θεωρηθεί μοντέρνα, ενώ μια μαύρη μπορεί να θεωρηθεί παραβατική.
Η Sonia Sotomayor, η πρώτη Λατινοαμερικανίδα δικαστής στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, συμβουλεύτηκε από τον Λευκό Οίκο να κρατήσει το χρώμα των νυχιών της ουδέτερο για την επικύρωσή της- στη δεξίωση για τον διορισμό της όμως, φόρεσε προκλητικά κόκκινα νύχια. Ο κόσμος μπήκε στο Twitter για να την επαινέσει και να την επικρίνει. «Μπράβο της» έγραφε μια ανάρτηση, «μένει πιστή στον εαυτό της σε έναν αντρικό κόσμο».
Ηashtag #nails
Η Κάιλι Τζένερ βοήθησε στη διάδοση των ακρυλικών μεταξύ των λευκών γυναικών, επιδεικνύοντας τακτικά τις συμβουλές της στο Instagram (υπάρχουν σήμερα 213 εκατ. αναρτήσεις στο Instagram με το hashtag #nails). Η διακόσμηση των νυχιών, ως τέτοια, δεν είναι απρόσβλητη από την πολιτισμική οικειοποίηση- αν και οι λευκές γυναίκες φορούν τώρα ακρυλικά σε αφθονία, τα μακριά, καμπυλωτά ψεύτικα νύχια ανήκαν ιστορικά στην κουλτούρα των μαύρων. Σε ένα δοκίμιο για το The Cut, η Tembe Denton-Hurst παραδέχεται ότι για χρόνια ανησυχούσε ότι φορώντας ακρυλικά νύχια θα μπορούσε «να σηματοδοτήσει κάτι για μένα που δεν ήθελα να επικοινωνήσω: ότι ήμουν «γκέτο», «φωνακλού» ή ότι δεν ταίριαζα». Τα συναισθήματα της Denton-Hurst ρίχνουν φως στο εύρος των αντηχήσεων που απορρέουν από τη λευκή υπεροχή, από τον συστημικό ρατσισμό και τις διακρίσεις μέχρι την πολιτισμική διαγραφή και τις κοινωνικοοικονομικές ανισορροπίες.
Για την Ντεζιρέ Τόμσον, 33 ετών, συγγραφέα με έδρα το Μπρούκλιν, το μανικιούρ σήμαινε την ενηλικίωση και τον εορτασμό της μαύρης καταγωγής της. Στα 14 της, άρχισε να πηγαίνει σε κομμωτήρια της Δομινικανής Δημοκρατίας για ακρυλικά. «Η καλύτερή μου φίλη φορούσε ακρυλικά. Μου έδειξε το επόμενο επίπεδο της θηλυκότητας. Το να αποκτήσω γελοία μακριά νύχια ήταν το ισοδύναμο του ότι έκανα coming out ως fly girl». Ενώ η Τόμσον αποφεύγει τα ακρυλικά αυτές τις μέρες, εξακολουθεί να κάνει περιστασιακά μανικιούρ με τζελ. «Τα νύχια μου είναι μια καλή αναπαράσταση του τι αισθάνομαι για τον εαυτό μου. Είναι σαν να βάζω τακούνια στα νύχια μου όταν τα φτιάχνω, σαν να ντύνω τα δάχτυλά μου».
Το μανικιούρ ως πράξη αντίδρασης
Το μανικιούρ μπορεί επίσης να είναι μια πράξη πρόκλησης. Στο Ιράν, οι γυναίκες έχουν θεωρήσει την εμφάνισή τους ως ευκαιρία για πολιτική ανυπακοή. Μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1979, οι γυναίκες επαναστάτησαν κατά των νέων περιορισμών που επιβλήθηκαν, αποκαλύπτοντας τα μαλλιά τους κάτω από τη μαντήλα τους, φορώντας κραγιόν, επιδεικνύοντας έντονα χρώματα και κάνοντας μανικιούρ. «Όταν οι αρχές ήταν αυταρχικές στις δεκαετίες του 1990 και του 2000 και παρενοχλούσαν τις γυναίκες για την εμφάνισή τους, ιδίως όταν πήγαιναν στα πανεπιστήμια ή στα κυβερνητικά γραφεία, αυτές κολλούσαν στο βερνίκι νυχιών και στο κραγιόν» λέει η συγγραφέας Azadeh Moaveni.
Οι Ιρανές γυναίκες συνεχίζουν να αντιστέκονται στους περιορισμούς χρησιμοποιώντας την αισθητική τους ως εργαλείο. Στη φωτογραφία της Μάχσα Αμινί, που έγινε viral μετά τον θάνατό της ενώ βρισκόταν υπό αστυνομική κράτηση τον Σεπτέμβριο του 2022, η 22χρονη Κούρδο-Ιρανή έχει τα χείλη και τα νύχια της βαμμένα μπορντό. Τους μήνες που ακολούθησαν τον θάνατο της Αμινί, εκατομμύρια άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους απαιτώντας μεταρρυθμίσεις και φωνάζοντας «Γυναίκα, ζωή, ελευθερία».
Οι αχρείαστες ενοχές
Καθώς ενηλικιώθηκα στον Λίβανο, η οικογένειά μου περίμενε από μένα να είμαι σεμνή- ορισμένοι συντηρητικοί μουσουλμάνοι αποδοκιμάζουν το βερνίκι νυχιών ή το υπερβολικό μακιγιάζ. «Μήπως ο Θεός με τιμωρεί για τις παραβάσεις μου;» αναρωτήθηκα όταν έσπασα ένα από τα ακρυλικά μου νύχια σε ένα τρένο στα τέλη του 2021 και ένιωσα ένα τσίμπημα πόνου, που ήταν τόσο έντονο που παραλίγο να λιποθυμήσω. Είχα διδαχθεί ότι το να αποσπά κανείς την ανδρική προσοχή με το να ομορφαίνει τον εαυτό του υπονοούσε μια μορφή λάγνας ματαιοδοξίας, η οποία αναπόφευκτα θα οδηγούσε σε αμαρτωλή συμπεριφορά. Ξάπλωσα σε τρία καθίσματα και διάβασα μια ντούα, ή προσευχή, μέχρι να συνέλθω. Όταν κάποιος με ρώτησε τι συνέβη, αμήχανα είπα ότι έπεσα –ντράπηκα να πω ότι υπέκυψα σε ένα σπασμένο νύχι.
Για μένα και την αδελφή μου, το μανικιούρ μοιάζει με ένα είδος θεραπείας. Ξεκίνησε ως μια μικρή επαναστατική πράξη, έγινε μια μορφή αυτοσυντήρησης. Κατά τη διάρκεια των αγώνων μου με το άγχος, την κατάθλιψη και ακόμη και τη δυσμορφία του σώματος, στράφηκα σταθερά στην τέχνη των νυχιών και στο έμπιστο kohl μου. Αν τα νύχια μου μπορούσαν να μιλήσουν, θα σας έλεγαν το αντίθετο της διάθεσής μου. Όσο πιο σοβαρή είναι η αναταραχή στον Λίβανο και όσο πιο κατακλυσμιαίες είναι οι ενημερώσεις στις ειδήσεις, τόσο πιο λαμπερά είναι τα μανικιούρ μου. Όσο πιο βαθιές είναι οι ενοχές μου που ζω μακριά από τους γονείς μου και την πατρίδα μου, τόσο πιο τολμηρά είναι τα σχέδια των νυχιών μου. Μετά από δύσκολους χωρισμούς μπορείτε να με βρείτε στο σαλόνι νυχιών, να μοιράζομαι λεπτομέρειες σχετικά με τις καταστάσεις μου με τη μανικιουρίστα μου, καθώς εκείνη απαλύνει αδιάφορα τον πόνο της καρδιάς μου με κάθε χρωματική πινελιά.
Ίσως αυτά τα ροζ και οι λάμψεις να είναι ένας ανόητος αντιπερισπασμός από πιο σοβαρά θέματα, αλλά μου φέρνουν στιγμές χαράς. Όσο για τους κινδύνους, έχω ασχοληθεί με αυτοκόλλητα νυχιών, κανονικό βερνίκι και νύχια σε σκόνη, τα οποία συνεπάγονται ελάχιστη έκθεση στο υπεριώδες φως. Επίσης, περιλούζω τα χέρια μου με SPF 50 πριν πάω στο κομμωτήριο.
Αυτά τα «τακούνια για τα νύχια μου» μπορεί να μου προκαλούν διαλείποντα πόνο, αλλά είναι ένας πόνος που είμαι πρόθυμη να υπομείνω. Στα αραβικά, έχουμε μια παροιμία που μεταφράζεται περίπου ως εξής: «Αυτή που θέλει όμορφα πράγματα δεν πρέπει να παραπονιέται».
![](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2023/05/81ov3CMLk9L._AC_UF10001000_QL80_-400x600.jpg)
*Το βιβλίο, Eyeliner: A Cultural History, της Zahra Hankir θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Harvill Secker και Penguin Books τον Νοέμβριο.
*Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην theguardian.com
Ακολουθήστε το in.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις