![Η μυστηριώδης ιστορία μιας ολλανδικής οικογένειας κρύβεται σε 141 ρολά φιλμ στην Ιταλία](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2023/08/sdsfsfdsgfdthfh.jpg)
Η μυστηριώδης ιστορία μιας ολλανδικής οικογένειας κρύβεται σε 141 ρολά φιλμ στην Ιταλία
Ένα πακέτο φωτογραφιών -που αγοράστηκε μέσω διαδικτυακής δημοπρασίας από έναν ερασιτέχνη φωτογράφο στη Νότια Ιταλία- οδήγησε σε μια συναρπαστική έκθεση. Υπήρξε μεγάλη περιέργεια για την ταυτότητα των ανθρώπων που απεικονίζονται στις φωτογραφίες.
Spotlight
-
Ζημιές σε 1.238 κτίρια στην Αττική από τη φωτιά - Σοκάρουν τα νέα στοιχεία του Copernicus
-
Ακόμα 35 θάνατοι από Covid σε μια εβδομάδα - Πού αυξήθηκε και πού μειώθηκε το ιικό φορτίο
-
Καλοκαιρινά όνειρα: Η Κλέλια Ανδριολάτου topless στη θάλασσα
-
Μεγάλες φωτιές στη Σμύρνη και βόρεια της Τουρκίας - Ισχυροί άνεμοι, καίγονται σπίτια, εκκενώθηκαν περιοχές
Ο Pierluigi Ortolano είναι ένας 48χρονος εργάτης εργοστασίου. Τη νύχτα, ταξιδεύει από τη γενέτειρά του – το Σαν Σάλβο, στα σύνορα μεταξύ των περιφερειών Αμπρούτσο και Μολίζε στην κεντρική Ιταλία – στο εσωτερικό. Εργάζεται στο Sevel, ένα εργοστάσιο συναρμολόγησης οχημάτων Fiat, σημαντική ατμομηχανή της περιφερειακής οικονομίας.
Όποτε έχει ένα διάλειμμα, για να ξεπεράσει τη μονοτονία της εργασίας, καλλιεργεί τα χόμπι του, μεταξύ των οποίων και τη φωτογραφία. Ανάμεσα στις βάρδιες τον Μάιο του 2017, κατέληξε στο Catawiki – έναν από τους πιο δημοφιλείς διαδικτυακούς ιστότοπους δημοπρασιών. Μεταξύ της μιας φωτογραφικής μηχανής και της άλλης, έπεσε πάνω σε μια αγγελία για ένα πακέτο που περιείχε 141 ρολά «μη εκτυπωμένου» φιλμ, που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1960 στην Ολλανδία.
«Είπα στον εαυτό μου: «Πρέπει να τα πάρω». Ζήτησα από άλλους ανθρώπους να με βοηθήσουν αν η τιμή γινόταν πολύ υψηλή» λέει ο Ortolano στην EL PAÍS. Ευτυχώς, συμμετείχε μόνο ένας άλλος ανταγωνιστής. Όταν η προσφορά έφτασε τα 200 ευρώ, εγκατέλειψε.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Το πακέτο έφτασε μια εβδομάδα αργότερα
Σε ορισμένα από τα δοχεία, οι ετικέτες είχαν λέξεις όπως «τσίρκο», «διακοπές» ή «πλοία». Όλα τα φιλμ προέρχονταν από την ίδια μάρκα, την Agfa, γεγονός που υποδηλώνει ότι οι φωτογραφίες πιθανότατα είχαν τραβηχτεί όλες από έναν και μόνο φωτογράφο. Κάθε ρολό ήταν άριστα διατηρημένο, παρά την ημερομηνία λήξης (1971).
Ήταν τυλιγμένες σε ένα φύλλο εφημερίδας του 1969, της «The Randstad», το οποίο είναι επίσης το όνομα ενός αστικού συγκροτήματος που περιλαμβάνει το Άμστερνταμ και άλλες 16 πόλεις της Ολλανδίας. Η περιοχή είναι διάσημη για τις καλλιέργειες τεύτλων και τα εργοστάσια ζάχαρης, καθώς και για τις γιορτές λουλουδιών.
Όταν το πακέτο έφτασε στην Ιταλία, ο Pierluigi Ortolano άφησε τα ρολά φιλμ στα ικανά χέρια του φωτογράφου και εκτυπωτή Franco Glieca. Από περίπου 4.000 αρνητικά, ανέπτυξε την πρώτη από μια μακρά σειρά εικόνων που αφηγούνται την ιστορία αγάπης του ανθρώπου και της φωτογραφικής του μηχανής, αλλά και την ιστορία μιας οικογένειας σε διάστημα περίπου δύο ετών. Στην πρώτη φωτογραφία που βγήκε από τον σκοτεινό θάλαμό του, τρία κορίτσια πάνω σε ποδήλατα φαίνονται να κοιτάζουν τον φακό μπροστά σε ένα άγονο τοπίο. Υπάρχει μια ζοφερή ατμόσφαιρα, που θυμίζει τις δίδυμες της Λάμψης, του 1980.
«Αν είναι όλες έτσι, ας συνεχίσουμε» είπε ο εντυπωσιασμένος Pierluigi στον Glieca, μόλις είδε τη φωτογραφία.
![](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2023/08/fsdfdsgdfhfdh-600x396.jpg)
Photo: randstad1969 / Instagram
Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι;
Με την ονομασία Randstad 1969, το ερασιτεχνικό έργο έγινε περιοδεύουσα έκθεση, φτάνοντας σε πόλεις όπως η Ρώμη, η Μπρέσια και η Γένοβα. Καθώς οι φωτογραφίες αναπτύσσονταν, η περιέργεια για τα θέματα και τον φωτογράφο τους μεγάλωνε. Οι τοπογραφικές ενδείξεις και τα στοιχεία που άφηναν οι εκτυπώσεις ώθησαν τον Ortolano να ξεκινήσει μια σχολαστική έρευνα για να ακολουθήσει τα ίχνη των πρωταγωνιστών.
Σε μια άλλη από τις εικόνες, τα τρία κορίτσια εμφανίζονται και πάλι μαζί με μια γυναίκα που πιθανώς είναι η μητέρα τους, ενώ κοιτάζουν τάφους στο νεκροταφείο Grebbeberg, όπου είναι θαμμένοι οι πεσόντες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αλλά τα ονόματα στις επιτύμβιες στήλες δεν οδηγούσαν πουθενά.
Το σημείο καμπής σηματοδοτήθηκε από μια άλλη φωτογραφία. Δείχνει ένα από τα τρία κορίτσια να κατεβαίνει από ένα σχολικό λεωφορείο, ενώ τα άλλα δύο την καλωσορίζουν. Στο πίσω μέρος του οχήματος διακρίνεται η επιγραφή «Pollè Garage», με έναν αριθμό τηλεφώνου που -όπως εξακρίβωσε ο Pierluigi μετά από ένα τηλεφώνημα- αποδείχθηκε ανενεργός.
Στην πραγματικότητα, η εταιρεία είχε πάψει να υπάρχει, αν και σύντομα ανακάλυψε ότι κάποιοι συνταξιούχοι υπάλληλοι είχαν δημιουργήσει ένα μουσείο με παλιά τραμ και λεωφορεία. Η ελπίδα φάνηκε να σβήνει εντελώς όταν, τον Φεβρουάριο του 2018, ο Ortolano μοιράστηκε τη φωτογραφία σε μια ομάδα του Facebook για λάτρεις των μεταφορών στην Ολλανδία. Όχι μόνο δεν έλαβε καμία απάντηση, αλλά του απαγορεύτηκε η συμμετοχή.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Και τότε εμφανίστηκε μια εγγονή
«Το μυστήριο γεννήθηκε. Ήταν σαν να μην γνώριζε κανείς την ιστορία αυτού του φωτογράφου. Ίσως επειδή το μέρος όπου ζούσε δεν είναι πολύ μεγάλο» αναστενάζει ο Ortolano. Λίγο μετά τον αποκλεισμό του από την ομάδα του Facebook, ωστόσο, μια εγγονή του ιδρυτή της εταιρείας (Pollè) του έγραψε, ζητώντας του ένα αντίγραφο της φωτογραφίας. «Σου στέλνω το αντίγραφο, αλλά πρέπει να μου πεις ποια είναι τα τρία κορίτσια» απάντησε.
Χάρη σ’ αυτήν, ο Ortolano κατάφερε να ανακαλύψει ότι, την εποχή που τραβήχτηκε η φωτογραφία, το λεωφορείο βρισκόταν στην ιδιοκτησία της οικογένειας Verkuyl, κοντά σε μια επικίνδυνη στροφή που ήταν ο τόπος πολλών ατυχημάτων – ίσως ακόμη και αυτού που απεικονίζεται σε μια άλλη φωτογραφία, όπου ένα αυτοκίνητο έχει βγει από το δρόμο, με το μπροστινό μέρος του διαλυμένο.
Αργότερα, ένας ηλικιωμένος άνδρας ονόματι Leo Kranenburg – πρόεδρος του συλλόγου Historic Halfweg, στο χωριό Halfweg της Βόρειας Ολλανδίας – αποκάλυψε περισσότερες λεπτομέρειες για τον φωτογράφο. Τελικά, η αναζήτηση οδηγούσε κάπου.
Το όνομα του φωτογράφου
Προφανώς, το όνομα του φωτογράφου ήταν Otto Verkuyl. Γεννήθηκε το 1925 και πέθανε το 2008. Ήταν γνωστός ως αγρότης, αλλά στην πραγματικότητα η δουλειά του έμοιαζε με αυτή ενός μικροϊδιοκτήτη γης, ο οποίος διαχειρίζεται τις εκτάσεις για την οικογένειά του, τους υπαλλήλους του και το λιανικό εμπόριο. Ταξίδευε συχνά με το αυτοκίνητό του -ένα Σκαθάρι- και είχε πάντα μαζί του τη φωτογραφική του μηχανή.
Τον Αύγουστο του 2018, ο Ortolano πέταξε για το Άμστερνταμ. Μόλις έφτασε εκεί, πήρε ένα Uber για να φτάσει στην κατοικία του Verkuyl. «Όταν βγήκα έξω, η γυναίκα μου με ρώτησε: «Είσαι καλά;» επειδή είχα σταματήσει να μιλάω. Ήταν σαν να βρίσκω τον εαυτό μου σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία μετά από 50 χρόνια. Μόνο που, ξαφνικά, όλα ήταν τώρα ζωντανά και πολύχρωμα».
Η πόρτα ήταν εκεί, σε απόσταση αναπνοής, αλλά δεν είχε το κουράγιο να χτυπήσει. Στην πραγματικότητα, μόλις είχε μάθει ότι η Mathilda – η μεγαλύτερη κόρη του Otto – είχε πεθάνει το 2016, ένα χρόνο πριν αγοράσει τα ρολά φιλμ. Σκέφτηκε ότι ίσως ένας ξένος να τον υποδεχόταν με καχυποψία.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η συνάντηση
Κατά τη διάρκεια μιας έκθεσης τον Αύγουστο του 2020 στην Alfedena -μια μικρή πόλη στην ιταλική επαρχία Abruzzo- ένας δημοσιογράφος των New York Times προσέγγισε τον Ortolano, για να τον ρωτήσει για το Randstad 1969.
Το άρθρο δεν είδε ποτέ το φως της δημοσιότητας, αλλά το ενδιαφέρον της αμερικανικής εφημερίδας ήταν το κλειδί για να έρθει σε επαφή με την οικογένεια του φωτογράφου. «Μεγαλώσαμε με τον πατέρα μας να βγάζει πάντα φωτογραφίες, οπότε ήταν φυσιολογικό για εμάς. Και εγώ βγάζω φωτογραφίες. Η Ιταλία είναι πολύ μακριά, οπότε θέλουμε να αφήσουμε τις φωτογραφίες εκεί» έγραψε η Andiana, η τρίτη κόρη του Otto, σε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Επισύναψε μια φωτογραφία από μια διαφήμιση που γιόρταζε την 50ή επέτειο γάμου των γονιών της.
Με την πάροδο του χρόνου, οι προσπάθειες για την απόκτηση περισσότερων πληροφοριών συνεχίστηκαν, μέχρι το τελικό σημείο καμπής. «Όταν μου έγραψε ο Pierluigi σκέφτηκα ‘αυτό δεν είναι ένα κανονικό email, είναι διαφορετικό’. Ένιωσα σαν να βρισκόμουν σε παραμύθι – είναι κάτι που βλέπεις μόνο σε ταινίες, αλλά αυτή τη φορά ήταν πραγματικό» θυμάται η Simone Veldhuis, 32 ετών, υπάλληλος εξυπηρέτησης πελατών σε μεγάλη ολλανδική εταιρεία κρασιού.
Είναι η μεγαλύτερη από τα τρία παιδιά της Mathilda και εκείνη που έχει τις περισσότερες αναμνήσεις από τον παππού της Otto. Τον περιγράφει ως έναν πολύ ήρεμο άνθρωπο, ο οποίος είχε προσβληθεί από ALS στα τελευταία του χρόνια. Οι φωτογραφίες που αναπτύχθηκαν για το Randstad 1969 της επέτρεψαν να συμπληρώσει κάποια από τα κενά και να γνωρίσει τον παππού της καλύτερα από ό,τι περίμενε: «Είναι πολύ ωραίο να βλέπεις τον τρόπο σκέψης του και να βλέπεις τον κόσμο μέσα από τις φωτογραφίες που τράβηξε».
Παρατηρητής της ζωής
Η αδελφή της, η Pauline – μια 28χρονη που σπουδάζει για να γίνει δομή υγείας – τον θυμάται ως έναν σπουδαίο «παρατηρητή». Ο Ortolano άρχισε να της μιλάει στο Instagram, όταν συνειδητοποίησε ότι αντιδρούσε στις ιστορίες των φωτογραφιών που απεικόνιζαν τη μητέρα της. Χάρη σε αυτή την αλληλογραφία, τον Ιούλιο του 2022, πέντε χρόνια μετά την αγορά των ρολών φιλμ, κατάφερε τελικά να κανονίσει μια διαδικτυακή κλήση με τις εγγονές του φωτογράφου, οι οποίες μοιράστηκαν κάποιες ανέκδοτες ιστορίες για τον παππού και τη μητέρα τους.
Οι εγγονές βοήθησαν τον Ortolano να βρει τον Otto στη μοναδική φωτογραφία που τον δείχνει από την άλλη πλευρά της φωτογραφικής μηχανής. Είναι τυλιγμένος από μια σκοτεινή ομίχλη που μόλις και μετά βίας αποκαλύπτει το πρόσωπό του. Ήταν μια βροχερή φθινοπωρινή μέρα και ο φωτογράφος είχε πάει με τη γυναίκα του και τις τρεις κόρες του στο τσίρκο. Έξω από τη σκηνή, το μονοπάτι της επιστροφής προς το αυτοκίνητο ήταν γεμάτο μεγάλες λακκούβες: Δεν ήθελε να βραχούν οι κόρες του. Έτσι, αποφάσισε να βγάλει τα παπούτσια του και να τις πάει, μία προς μία, στον προορισμό τους. Η σύζυγός του πιθανότατα τον έβγαλε φωτογραφία.
Οι ιστορίες που αφηγούνται η Mathilda, η Pauline και η Simone σκιαγραφούν το πορτρέτο ενός πολύ προστατευτικού ανθρώπου που ήταν αφοσιωμένος στην οικογένειά του. Κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας της μητέρας τους στο γυμνάσιο, ο παππούς Otto ακολουθούσε το λεωφορείο, για να βεβαιωθεί ότι η μεγαλύτερη κόρη του έφτανε στο σχολείο με ασφάλεια.
«Ήταν πολύ τρυφερός και ήταν πάντα εκεί για τους ανθρώπους για τους οποίους νοιαζόταν» θυμάται η Simone. Οι εγγονές γνώριζαν για το πάθος του παππού τους για τη φωτογραφία, αλλά καμία τους δεν φανταζόταν ότι έκρυβε ένα τόσο μεγάλο ταλέντο. Στην πραγματικότητα, όταν πέθανε, ο Otto άφησε έναν τεράστιο αριθμό μπομπίνες διάσπαρτες σε διάφορα κουτιά, εγκαταλελειμμένες στο πάτωμα όπου ζούσε με την οικογένειά του. Όμως η ανάπτυξη κάθε δοχείου φιλμ απαιτούσε τεράστια προσπάθεια – αφού ξοδεύτηκαν αρκετές χιλιάδες ευρώ για την προσπάθεια αυτή, οι εγγονές αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το εγχείρημα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η συνέχεια της ιστορίας
Σήμερα, το σπίτι της οικογένειας έχει γίνει κρατικό περιουσιακό στοιχείο: Λειτουργεί ως καταφύγιο γυναικών. Κάποια κουτιά με μπομπίνες, ωστόσο, κατέληξαν στα χέρια ενός οικογενειακού φίλου, ο οποίος μπορεί στη συνέχεια να τις έδωσε σε εκείνον που τις πούλησε στο διαδίκτυο. «Για εμάς είναι σαν να κοιτάμε το πνεύμα της εποχής που τραβήχτηκαν οι φωτογραφίες, με τις δικές μας εμπειρίες. Μπορούμε να δούμε τι έχει αλλάξει με τα χρόνια στην περιοχή, αλλά και μέσα στο σπίτι, από τα δέντρα μέχρι τον κήπο» σημειώνει η Simone.
Όσοι βλέπουν τις φωτογραφίες – αρχής γενομένης από τον ίδιο τον Ortolano – αναρωτιούνται γιατί δεν εμφανίστηκαν ποτέ. Το συμπέρασμα στο οποίο έχουν καταλήξει ορισμένοι είναι ότι ο Otto τραβούσε για την καθαρή χαρά της φωτογράφισης, χωρίς να περιμένει να δει το ολοκληρωμένο έργο του.
Πριν μπορέσει να τακτοποιήσει όλες τις εκκρεμότητες, ο Ortolano προσπάθησε να βρει απαντήσεις διοργανώνοντας έναν διαγωνισμό συγγραφής, ενθαρρύνοντας τους ανθρώπους να γράψουν μικρές ιστορίες βασισμένες στις φωτογραφίες. Λίγο μετά την ανακοίνωση αυτή, η πανδημία του κοροναϊού ανάγκασε τους ανθρώπους να κλειδωθούν μέσα και ο διαγωνισμός απογειώθηκε. Ήταν πιο επιτυχημένος από ό,τι αναμενόταν, με 53 συμμετοχές.
Το νικητήριο έργο, I cervi del parco di Randstad [Τα ελάφια του πάρκου Randstad], της Rosanna Pavone, από τη Γένοβα, γράφτηκε με τη μορφή ημερολογίου, από την οπτική γωνία της μεγαλύτερης κόρης της φωτογράφου. Η αφηγηματική φωνή ανασκοπούσε τα γεγονότα της εποχής, αλλά και φανταζόταν μια προβληματική σχέση μεταξύ των γονέων της, καθώς και μια προβληματική σχέση με τη μητέρα και τις αδελφές της, οι οποίες είναι πολύ διαφορετικές από εκείνη. Ιστορίες όπως αυτή κάλυψαν προσωρινά το κενό πληροφοριών σχετικά με την προέλευση των φωτογραφιών, μέχρι που η έρευνα του Ortolano και η αληθινή φωνή των εγγονών επέτρεψαν την ταυτοποίησή τους.
Οι εκθέσεις
Το έργο Randstad 1969 πήρε για πρώτη φορά σάρκα και οστά τον Δεκέμβριο του 2017 ως περιοδεύουσα έκθεση, μέσα σε ένα τροχόσπιτο που ανήκε στον πολιτιστικό σύλλογο που συνίδρυσε ο Ortolano στο San Salvo. Ορισμένες αρχικές λεπτομέρειες σχετικά με τις φωτογραφίες προήλθαν επίσης από μια Ολλανδή κυρία, η οποία είναι ιδιοκτήτρια ενός σπιτιού στην κοντινή πόλη Palmoli. Κατά τη διάρκεια ενός περιπάτου, έπεσε πάνω στις πρώτες τυπωμένες εικόνες, οι οποίες έδειχναν μέρη που της ήταν οικεία. Σε μία, για παράδειγμα, είδε ένα πλοίο που ταξίδευε μεταξύ Άμστερνταμ και Νέας Υόρκης.
Μόλις το έργο ολοκληρώθηκε, τον Αύγουστο του 2020, το Randstad 1969 άρχισε να ταξιδεύει σε όλη την Ιταλία, εκθέτοντας το τόσο σε μουσεία όσο και σε σχολεία. Στο Ινστιτούτο Podesti Calzecchi Onesti – που βρίσκεται στο δήμο Chiaravalle, στην επαρχία της Ανκόνα – η συνεργασία μεταξύ της Eugenia Giorgetti και των μαθητών της οδήγησε επίσης σε νέο περιεχόμενο πολυμέσων, ένα podcast και ένα βιβλίο.
Η τελευταία τυπωμένη φωτογραφία δείχνει και πάλι τα τρία κορίτσια, μαζί με δύο άλλα αγόρια. Αυτή τη φορά, βρίσκονται πάνω σε μια κούνια. Ένα από τα κορίτσια στρέφει το κεφάλι της προς τα πίσω για να κοιτάξει προς την κάμερα. Μόνο επτά αντίτυπα τυπώθηκαν, ως περιορισμένη έκδοση, για να γίνει ακόμα πιο ξεχωριστή.
Όταν την κοιτάζει ο Ortolano, εξακολουθεί να εκπλήσσεται από την τέλεια γεωμετρία των σανίδων της κούνιας: Είναι σαν να πρόκειται για ένα πλαίσιο μέσα σε ένα άλλο πλαίσιο. Μόνο κάποιος με σημαντική εμπειρία θα μπορούσε να γεμίσει μια λήψη με τόσο πολύ νόημα, χωρίς να χάσει την αύρα του μυστηρίου. Κάποιος σαν τον Otto Vrkuyl, τον Ολλανδό φωτογράφο που δεν πρόλαβε ποτέ να δει τις φωτογραφίες που αφηγούνται την ιστορία της ζωής του.
*Με στοιχεία από elpais.com
Ακολουθήστε το in.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις