Η ζωή του Kenny Scharf στα πάρτι της NY ήταν ακόμα πιο ακραία από αυτή που φαντάζεσαι
Ο Αμερικανός καλλιτέχνης που είναι γνωστός για τις ψυχεδελικές, out-of-the-box παρεμβάσεις του, ανατρέχει στην άγρια και δημιουργική διαδρομή του.
Την πρώτη μέρα που ο Kenny Scharf (Κένι Σαρφ) επισκέφθηκε τη Νέα Υόρκη, το 1977, βρέθηκε στο Food, το θρυλικό εστιατόριο του SoHo, όταν μια φασαρία έξω τον ειδοποίησε ότι η Φέι Νταναγουέι έτρεχε στο δρόμο με μια διαλυμένη φούστα, γυρίζοντας μια σκηνή για το θρίλερ «Τα μάτια της Λόρα Μαρς».
«Αυτό ήταν πολύ πιο χολιγουντιανό από οτιδήποτε θυμάμαι», λέει ο Σαρφ, ο οποίος μεγάλωσε στο Λος Άντζελες και φοίτησε στο λύκειο του Μπέβερλι Χιλς μαζί με τα παιδιά πολλών αστέρων. Λιγότερο από έναν χρόνο αργότερα, επέστρεψε στο Μανχάταν για να σπουδάσει στη Σχολή Εικαστικών Τεχνών, παρασυρμένος από τη γοητεία του Άντι Γουόρχολ και τον συνδυασμό τέχνης, μουσικής και νυχτερινής ζωής.
«Εγώ και κάθε άλλο παιδί που μετακόμισε στη Νέα Υόρκη εκείνη την εποχή θέλαμε να γίνουμε μέρος αυτού», λέει. Μέσα στην πρώτη του εβδομάδα στο SVA, γνώρισε τον Κιθ Χέρινγκ, τον Ζαν Μισέλ Μπασκιά και τον Τζόυ Άριας. «Το επόμενο πράγμα που ξέρω είναι ότι βρισκόμουν στη σκηνή και χόρευα ως go-go boy πίσω από τον Κλάους Νόμι στο Max’s Kansas City», θυμάται.
«Βρίσκαμε όλα αυτά τα καταπληκτικά ρούχα της δεκαετίας του 1950 στα σκουπίδια, όπως κοστούμια από δέρμα καρχαρία και λεοπάρ πανωφόρια»
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Kenny Scharf (@kennyscharf)
Το αντιπολιτισμικό του πνεύμα παραμένει
Όταν αποφοίτησε, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Κένι Σαρφ είχε αναδειχθεί σε βασικό μέλος της καλλιτεχνικής σκηνής του East Village, η οποία είχε ως στόχο περισσότερο να καταλάβει τους δρόμους παρά να διεισδύσει στο απομονωμένο περιβάλλον των γκαλερί.
Τα μοτίβα που χρησιμοποιούσε -εκστατικές κηλίδες, αρουραίοι που είχαν ξεσαλώσει, και καρτούν που είχε οικειοποιηθεί από την ποπ κουλτούρα- σύντομα κοσμούσαν όχι μόνο καμβάδες αλλά και τοιχογραφίες, εμπορεύματα, συλλογές μόδας και εσωτερικούς χώρους νυχτερινών κέντρων.
Τελικά, ο Σαρφ κέρδισε τον κόσμο της τέχνης (εκπροσωπήθηκε από την γκαλερί Tony Shafrazi τη δεκαετία του 1980 και συμπεριλήφθηκε στη Μπιενάλε Whitney του 1985) και έφτασε να θεωρεί τον Γουόρχολ φίλο του. Αλλά το αντιπολιτισμικό του πνεύμα παραμένει: Σήμερα είναι εξίσου πιθανό να δείτε το έργο του Σαρφ να στέκει πάνω σε έναν εξωτερικό τοίχο κτιρίου όσο και σε ένα μουσείο.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Σαρφ και οι φίλοι του προμηθεύονταν τα περισσότερα από τα ρούχα τους από κάδους απορριμμάτων. «Βρίσκαμε όλα αυτά τα καταπληκτικά ρούχα της δεκαετίας του 1950 στα σκουπίδια, όπως κοστούμια από δέρμα καρχαρία και λεοπάρ πανωφόρια», λέει. «Τα κόβαμε και τα μετατρέπαμε σε πουκάμισα».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Kenny Scharf (@kennyscharf)
Τα κλαμπ ως χώροι κοινωνικής ζύμωσης
Όταν ο Σαρφ επισκέφθηκε το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Ρίο ντε Τζανέιρο το 1985, διαπίστωσε ότι οι συνθήκες ήταν ελλιπείς. «Τότε, δεν υπήρχαν καθόλου χρήματα για την τέχνη στη Βραζιλία. Το μουσείο είχε τρύπες στο ταβάνι. Θυμάμαι ότι έμπαινε βροχή», λέει ο Σαρφ, ο οποίος φαίνεται παρακάτω να κρατάει έναν καμβά με το βουνό Sugarloaf του Ρίο. «Το ζωγράφισα ως δωρεά γι’ αυτούς και το έκανα εκεί επί τόπου».
Όταν οι ιδρυτές του Studio 54, Στιβ Ρουμπέλ και Ίαν Στρέιγκερ, άνοιξαν το Palladium, το 1985, ανέθεσαν σε καλλιτέχνες όπως ο Σαρφ, ο Χέρινγκ, ο Φρανσέσκο Κλεμέντε να ζωγραφίσουν τοιχογραφίες στους τοίχους.
Για τον Σαρφ, το έργο ήταν μια φυσική απόρροια της νυχτερινής ζωής του East Village της δεκαετίας του ’80. «Από εκεί προερχόμασταν: το Club 57, το Mudd Club, το Danceteria – σε όλα αυτά τα κλαμπ πήγαιναν οι καλλιτέχνες, όχι μόνο για να διασκεδάσουν αλλά και για να γνωριστούν μεταξύ τους», λέει. «Υπήρχαν καλλιτέχνες που έφτιαχναν πράγματα και έδειχναν πράγματα σε αυτούς τους χώρους».
«Δεν υπήρχε επικοινωνία ανάμεσα σε εμάς τα παιδιά και τις παραδοσιακές γκαλερί ή τα μουσεία. Αλλά ολόκληρη η πόλη ήταν μια πανδαισία από πίνακες ζωγραφικής στο μετρό και στο δρόμο»
Photo: Greenwich Entertainment
Δεν ήξερε πώς να χειριστεί τη διασημότητα
Το 1983, ο Σαρφ παντρεύτηκε την Tereza Gonçalves, μια γυναίκα που είχε γνωρίσει σε ένα αεροπλάνο, και λίγους μήνες αργότερα διέφυγε στην πατρίδα της, τη Βραζιλία. «Υποθέτω ότι είχα γίνει λίγο διάσημος εκείνη την εποχή και μπερδεύτηκα λίγο με το πώς οι άνθρωποι συμπεριφέρονταν διαφορετικά. Πηγαίνοντας εκεί ήταν σαν: «Εντάξει, αυτοί οι άνθρωποι δεν ξέρουν τίποτα για μένα»».
Ο Σαρφ διοργάνωσε την πρώτη του έκθεση στη Fun Gallery, έναν πανκ χώρο που διαχειριζόταν η underground ηθοποιός, Πάτι Άστορ. Μαζί με τον Σαρφ και τους φίλους του Χέρινγκ και Μπασκιά, το Fun υποστήριζε καλλιτέχνες του γκράφιτι όπως ο Futura 2000 και η Lady Pink.
«Ο κόσμος της τέχνης ήταν αρκετά κλειστός εκείνη την εποχή», λέει ο Σαρφ. «Δεν υπήρχε επικοινωνία ανάμεσα σε εμάς τα παιδιά και τις παραδοσιακές γκαλερί ή τα μουσεία. Αλλά ολόκληρη η πόλη ήταν μια πανδαισία από πίνακες ζωγραφικής στο μετρό και στο δρόμο». Ο ίδιος και ο Haring συνεργάστηκαν σε μια τοιχογραφία στο Houston Bowery Wall τη δεκαετία του 1980.
Photo: Greenwich Entertainment
Δείτε ένα βίντεο μέ έργα του Κένι Σαρφ
«Είμαι πολύ αυθόρμητος. Ήμουν ακόμα πιο αυθόρμητος τότε»
Τα εγκαίνια των εκθέσεων του Σαρφ ενσωμάτωναν συχνά στοιχεία νυχτερινής ζωής και performance art. Η ηθοποιός Ann Magnuson, η οποία διατηρούσε επίσης το hot spot Club 57, εμφανίστηκε το 1984 σε εγκαίνια της γκαλερί Tony Shafrazi, παίζοντας πάνω σε μια Cadillac που είχε προσαρμόσει ο Σαρφ. «Υπάρχει ακόμα μια γρατζουνιά στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου από τα τακούνια της», λέει.
Το 1984, ο Σαρφ έγινε πατέρας. «Είμαι πολύ αυθόρμητος. Ήμουν ακόμα πιο αυθόρμητος τότε». Λέει ότι μια μέρα η γυναίκα του, Gonçalves, τον ρώτησε αν ήθελε να αποκτήσει ένα παιδί και «μετά το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι να έχω ένα μωρό». Αν και η οικογένεια τελικά μετακόμισε, η κόρη του Zena πέρασε τους πρώτους 17 μήνες της στο διαμέρισμά του στο East Village, κάθε επιφάνεια του οποίου ήταν καλυμμένη με έργα του Σαρφ. Η δεύτερη κόρη τους, η Malia, γεννήθηκε το 1988.
Ο Άντι Γουόρχολ ήταν μια εμπνευσμένη φιγούρα στη σκηνή της ζωής του. «Μας έδωσε τόσα πολλά και εμείς του δώσαμε θαυμασμό σε αντάλλαγμα», λέει ο Σαρφ. «Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να έχεις ένα μάτσο από εμάς τους νεαρούς που τρέχουν γύρω σου και σε λατρεύουν».
Με τον Κιθ Χέρινγκ ζωγραφίζουν στον δρόμο / Photo: Greenwich Entertainment
Ζωγράφιζε τα πάντα –σπίτια, αυτοκίνητα, ρούχα
Εκτός από τα διαμερίσματά του, ο Σαρφ στόλιζε τα αυτοκίνητά του και τα ρούχα του με τα έργα του. «Αυτό που με ενθουσιάζει στους καλλιτέχνες που αγαπώ είναι ότι ζουν την τέχνη τους. Αν τα ρούχα σου είναι ζωγραφισμένα, και το αυτοκίνητό σου είναι ζωγραφισμένο, και το τηλέφωνό σου είναι ζωγραφισμένο, και το σπίτι σου είναι ζωγραφισμένο, είναι σαν να δημιουργείς τον δικό σου κόσμο», λέει. «Στη συνέχεια, οι άνθρωποι μπορούν να το δουν, οπότε μπορούν να προσκληθούν και αυτοί».
Ο Σαρφ πιστεύει ότι όταν η χημεία είναι σωστή, η μόδα και η τέχνη μπορούν να είναι εξαιρετικοί σύντροφοι. Το 1992, συνεργάστηκε με τη μάρκα ρούχων Bohemian για μια συλλογή ανδρικών πουκαμίσων. «Το να δει κάποιος κάτι σε ένα μουσείο – φανταστικό- αλλά είναι υψηλό το επίπεδο. Αλλά και το να παρκάρει κάποιος απλώς το αυτοκίνητό του και να δει ένα mural painting, είναι επίσης εντυπωσιακό, με διαφορετικούς τρόπους», λέει.
Ο Σαρφ δεν είναι ακόμη σίγουρος ότι έχει εισέλθει πλήρως στο ανώτερο κλιμάκιο του κόσμου της τέχνης. «Τα πάω καλά και έχω εκθέσεις, αλλά όταν σκέφτομαι το κατεστημένο, σκέφτομαι περισσότερο τα μουσεία», λέει. «Δεν μπορείς ποτέ να προσπαθήσεις να τους κάνεις να σε αποδεχτούν. Αυτό δεν λειτουργεί. Οπότε συνεχίζω να κάνω αυτό που κάνω, και τότε, ελπίζω, αν δεν είμαι αρχαίος ή νεκρός, θα έχω αυτή την αποδοχή. Στο μεταξύ, διασκεδάζω, οπότε αυτό είναι καλό».
Ο Άντι Γουόρχολ ήταν μια εμπνευσμένη φιγούρα στη σκηνή της ζωής του. «Μας έδωσε τόσα πολλά και εμείς του δώσαμε θαυμασμό σε αντάλλαγμα»
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Kenny Scharf (@kennyscharf)
Η γενιά του HIV/AIDS
Η επιδημία HIV/AIDS είχε βαθιά επίδραση στον κοινωνικό κύκλο του Sarf και στη νεότητά του. «Αυτό που συνέβη ήταν, ξέρετε, πάρτι, διασκέδαση, χορός. Και τότε, ξαφνικά, όλα έγιναν κηδείες την ημέρα και πάρτι τη νύχτα για να συγκεντρωθούν χρήματα για νοσοκομεία, γιατρούς, τα πάντα. Πολλά από αυτά τα παιδιά, τα εγκατέλειψαν οι οικογένειές τους», θυμάται.
Το 1989, εμφανίστηκε στο πλευρό του Ζαν Πολ Γκοτιέ και της Λορίν Χάτον ως κριτής για το showcase στη θρυλική φιλανθρωπική εκδήλωση της παραγωγού εκδηλώσεων Σουζάνε Μπαρτς, το Love Ball.
«Έζησα όλο αυτόν τον κόσμο των παραστάσεων και των εγκαταστάσεων» λέει ο Σαρφ. «Έτσι μπόρεσα να δημιουργήσω τις Cosmic Caverns από σκουπίδια-πλαστικό, κυρίως βαμμένο φθορίζον, και να φτιάξω ολόκληρο αυτόν τον κόσμο μιας ψυχεδελικής μήτρας».
Ο Σαρφ συνεργάστηκε με τον σχεδιαστή μόδας Todd Oldham σε ένα σχέδιο για την ανοιξιάτικη συλλογή του Oldham το 1994 (μια εκδοχή του οποίου η Φραν Ντρέσερ, στη συνέχεια, θα φορούσε στο The Nanny).
Ωστόσο, η πιο καρποφόρα συνεργασία του στον τομέα της μόδας ήταν με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Dior Men’s, τον Kim Jones, ο οποίος ενσωμάτωσε τη δουλειά του Σαρφ σε ολόκληρη τη συλλογή πριν από το φθινόπωρο του 2021. «Ήταν καταπληκτικό, γιατί συνήθως θέλω τα πάντα να αλλάζουν», λέει ο Σαρφ. Αλλά είδε τη δουλειά του Jones και είπε: «Τέλεια. Φανταστικό. Φαίνεται υπέροχο».
Τοιχογραφία του Κένι Σαρφ στη Νέα Υόρκη / Photo: Wikimedia Commons
O Κenny Scharf συνεργάστηκε με τον οίκο Dior για την ανδρική συλλογή του 2021
«Στο Μπρούκλιν κανείς δεν νοιαζόταν»
Ο Σαρφ θεωρεί τον εαυτό του καλλιτέχνη της Καλιφόρνιας, παρά τις καταβολές της καριέρας του από τη Νέα Υόρκη. «Ζω στο Λος Άντζελες από το 1999. Μεγάλωσα εδώ», λέει. «Παρόλα αυτά, μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι θα μου πουν: «Ω, πώς είναι η Νέα Υόρκη;»».
Το 2002, ο Σαρφ δημιούργησε έναν πιλότο για μια σειρά κινουμένων σχεδίων με τίτλο The Groovenians και φωνητικά ονόματα όπως ο Πολ Ρούμπενς, ο Ντένις Χόπερ και ο RuPaul.
Ο Σαρφ και η οικογένειά του μετακόμισαν στο Newburgh, στα βόρεια της πολιτείας της Νέας Υόρκης, το 1987. «Ζούσαμε εκεί και ζωγράφιζα εκεί και κανείς δεν ερχόταν», λέει. «Νομίζαμε ότι ο κόσμος θα μας επισκεπτόταν συνέχεια, αλλά κανείς δεν ήρθε. Εννοώ, κάποιοι το έκαναν, αλλά δεν ήταν τα Χάμπτονς, ας πούμε».
Ο Σαρφ βρέθηκε προσωρινά πίσω στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του ’80, αυτή τη φορά στο Μπρούκλιν. Στο υπόγειό του είχε συγκεντρώσει θραύσματα του παρελθόντος των Cosmic Caverns, ενώ το χρηματιστήριο κατέρρεε -με την αγορά τέχνης να ακολουθεί- οπότε άρχισε να διοργανώνει πάρτι με 5 δολάρια για να πληρώνει το ενοίκιο.
«Ήταν άκρως παράνομο, δεν θα μπορούσε να γίνει στο Μανχάταν», λέει. «Αλλά στο Μπρούκλιν, κανείς δεν φαινόταν να νοιάζεται».
Ο Κένι Σαρφ με τα παιδιά του
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Kenny Scharf (@kennyscharf)
*Με στοιχεία από wmagazine.com
- Ρωσία: Εκκενώνονται πέντε χωριά στην περιφέρεια Μπέλγκοροντ, στα σύνορα με την Ουκρανία
- Λάρισα: IX συγκρούστηκε με μηχανή της ΔΙΑΣ – Τραυματίστηκε αστυνομικός
- Άντονι Μπλίνκεν: Αναχωρεί για το Ισραήλ – Τη Δευτέρα 19 Αυγούστου θα συναντηθεί με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου
- Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ – Φούλαμ 1-0: Τη λύτρωσε ο Ζίρκζι στο 87′!
- Χάβρη – Παρί Σεν Ζερμέν 1-4: Πρεμιέρα με τεσσάρα για τους Παριζιάνους
- Το γέλιο της Κάμαλα Χάρις εκνευρίζει τον Ντόναλντ Τραμπ – Αλλά γιατί;