Λισαβόνα, μια πόλη που πεθαίνει από την ίδια της την επιτυχία
Ένα παραδοσιακό μείγμα αυθεντικότητας, μελαγχολίας, ρουστίκ και μοντερνισμού, η πορτογαλική πρωτεύουσα έχει γίνει η Μέκκα του διεθνούς τουρισμού. Αλλά έχει πληρώσει το τίμημα με τη μορφή του εξευγενισμού και της απώλειας της ουσίας της.
Το σύμβολο της Λισαβόνας, πέρα από τον ρομαντισμό, είναι το tuk-tuk. Υπάρχουν εκείνα με τίγρεις στην οροφή, με πλαστική λουλουδένια διακόσμηση, βαμμένα σε ροζ χρώμα τσιχλόφουσκας ή μεταμφιεσμένα σε τραμ, οποιοδήποτε στοιχείο που βοηθά να ξεχωρίσει ανάμεσα στο κύμα των τρίκυκλων που είναι έτοιμα να δείξουν σε χιλιάδες τουρίστες τα πέντε, 10, 15 ή 20 πράγματα που δεν πρέπει να χάσουν στην πορτογαλική πρωτεύουσα.
Το τραμ κυριαρχεί στις καρτ-ποστάλ και στα μαγνητάκια ψυγείου, αλλά τα tuk-tuk έχουν κατακτήσει τους δρόμους. Όταν δύο τρίκυκλα συναντιούνται στους απότομους, στενούς δρόμους που ανηφορίζουν προς το κάστρο του Σάο Χόρχε, συμβαίνουν μερικές φορές ιστορικές συγκρούσεις.
Μια ανέμελη δημοκρατία
«Τα τραμ είναι άκαμπτα μεταφορικά μέσα, ανίκανα να παρεκκλίνουν χιλιοστό από τη διαδρομή τους, ενώ τα tuk-tuk κινούνται με γοργούς ρυθμούς, συχνά περιφρονώντας τους κανόνες κυκλοφορίας για να διευκολύνουν μια καλή φωτογραφία και δίνοντας στους επιβάτες τους αυτή την επιπόλαιη, παραθεριστική αίσθηση ότι βρίσκονται σε μια ανέμελη δημοκρατία όπου ο καθένας κάνει ό,τι θέλει» γράφει η Tereixa Constenla στην El Pais.
«Και έτσι, χωρίς να το καταλάβει, η Λισαβόνα έχει ενταχθεί στο κλαμπ των χαρισματικών πόλεων που πλέον κάνουν μόνο χαρούμενους τους επισκέπτες» καταλήγει.
Τα πολύχρωμα tuk tuk / Photo: Wikimedia Commons
Οι αγαπημένοι δρόμοι των επενδυτών ακινήτων, των τουριστικών επιχειρηματιών και των οδηγών tuk-tuk
«Νομίζω ότι έχει σταματήσει να κάνει τους τουρίστες χαρούμενους. Υπάρχουν άνθρωποι που ήρθαν πριν από χρόνια και, όταν επέστρεψαν πρόσφατα, διαπίστωσαν ότι δεν είναι το ίδιο» λέει η Tânia Correia.
Η Λισαβόνα γεννήθηκε στο μέρος όπου μεγάλωσε η Tânia, στο κάστρο του Σάο Ζορζ, ένα στρατιωτικό φρούριο που βρίσκεται σε έναν λόφο με θέα τον ποταμό Τάγο και χρησίμευσε ως προστάτης πρώτα του Ισλάμ και στη συνέχεια του Χριστιανισμού. Στις πλαγιές του χτίστηκε η Mouraría, ένα δαιδαλώδες γκέτο για να στεγάσει τους μουσουλμάνους κατοίκους όταν η πόλη κατακτήθηκε από τον Afonso Henriques το 1147, και όπου σήμερα ζουν μαζί κάτοικοι 50 εθνικοτήτων.
Η Mouraría είναι μία από τις έξι ιστορικές γειτονιές που ανήκουν στη Junta de Freguesía de Santa Maria Maior (10.000 κατοίκων). Έξι γειτονιές-κόσμημα (Castelo, Mouraría, Alfama, Chiado, Sé και Baixa), γεμάτες ιστορία και πολιτισμό, είναι σήμερα οι αγαπημένοι δρόμοι των επενδυτών ακινήτων, των τουριστικών επιχειρηματιών και των οδηγών tuk-tuk.
Το 60% των κατοικιών είναι τουριστικά διαμερίσματα
Η δροσερή Λισαβόνα των κρεμασμένων στα σκοινιά ρούχων, των κεραμιδιών και των πολύχρωμων προσόψεων που πέρυσι ανακηρύχθηκε ο καλύτερος αστικός προορισμός στην Ευρώπη στα World Travel Awards. Η Λισαβόνα που έχει χάσει περίπου το 30% του πληθυσμού της από το 2013. Η Λισαβόνα όπου το 60% των κατοικιών είναι τουριστικά διαμερίσματα.
Αν ο ρυθμός εκδίωξης των ντόπιων δεν σταματήσει, σε λίγα χρόνια οι τουρίστες θα μπορούν να βλέπουν ο ένας τον άλλον μόνο όταν ανεβαίνουν στην Alfama. Ο εξευγενισμός με αλματώδεις ρυθμούς.
Εν μέσω της κρίσης του ευρώ, ενώ η χώρα βρισκόταν υπό ευρωπαϊκή επιτήρηση, η συντηρητική κυβέρνηση ψήφισε νόμο που επέτρεψε την αναπροσαρμογή των παλαιών ενοικίων και οδήγησε σε πολλαπλές εξώσεις. Παράλληλα, ενθαρρύνθηκε η είσοδος ξένων κεφαλαίων μέσω επιθετικών φορολογικών πολιτικών (οι συνταξιούχοι από άλλες χώρες που μετακομίζουν στην Πορτογαλία δεν θα πλήρωναν φόρους μέχρι το 2020) και της δημιουργίας της χρυσής βίζας, η οποία παρείχε νόμιμη διαμονή σε πολίτες εκτός ΕΕ με αντάλλαγμα επενδύσεις σε ακίνητα.
«Χάσαμε πληθυσμό τα τελευταία 11 χρόνια επειδή οι άνθρωποι αναγκάστηκαν να φύγουν, όχι μόνο λόγω της μεγάλης οικονομικής κρίσης, αλλά επειδή η δεξιά κυβέρνηση κατά τα χρόνια της τρόικας εφάρμοσε μέτρα που επέτρεψαν στους ανθρώπους να φύγουν»
Θέα της πόλης από ψηλά / Photo: Wikimedia Commons
Οι Κινέζοι έγιναν οι πιο ενθουσιώδεις ιδιοκτήτες ακινήτων στη Λισαβόνα
Υπήρξε κάτι καλό: η όψη της πόλης αποκαταστάθηκε και ομόρφυνε. Και κάτι κακό: μια μαζική έξοδος των Πορτογάλων στην περιφέρεια.
«Χάσαμε πληθυσμό τα τελευταία 11 χρόνια επειδή οι άνθρωποι αναγκάστηκαν να φύγουν, όχι μόνο λόγω της μεγάλης οικονομικής κρίσης, αλλά επειδή η δεξιά κυβέρνηση κατά τα χρόνια της τρόικας εφάρμοσε μέτρα που επέτρεψαν στους ανθρώπους να φύγουν, και αυτό συνέπεσε επίσης με την είσοδο στο προσκήνιο μιας φαινομενικά ακίνδυνης δραστηριότητας, των τουριστικών διαμερισμάτων, η οποία ήταν βαθιά παρεμβατική για τους ανθρώπους», λέει ο Miguel Coelho, πρόεδρος της ενορίας Junta de Freguesía de Santa Maria Maior.
Το 60% των κατοικιών είναι για τουριστική χρήση. Η πόλη έχει χάσει το 30% του πληθυσμού της από το 2013. Οι ιστορικές γειτονιές είναι περιζήτητες για τους επενδυτές ακινήτων
Ήταν τέτοια η επίδραση του λεγόμενου νόμου Cristas, ο οποίος απελευθέρωσε τα ενοίκια χωρίς πολλή σκέψη, που το συμβούλιο κατέληξε να αναπτύξει την εκστρατεία Faces of Evictions (Πρόσωπα των εξώσεων), στην οποία οι κάτοικοι που εκδιώχθηκαν διηγήθηκαν την ιστορία τους. Ο Coelho πιστεύει ότι ο αντίκτυπός της χρησίμευσε για τη σοσιαλιστική κυβέρνηση του António Costa να εισαγάγει κάποια φρένα και να επιδιώξει την παρενόχληση των ακινήτων. Το 2018 θέσπισε μορατόριουμ για τις κορεσμένες ζώνες και απαγόρευση ανοίγματος περισσότερων τουριστικών διαμερισμάτων στη Σάντα Μαρία Μαγιόρ, αν και ο Miguel Coelho ισχυρίζεται ότι αυτό γίνεται πλέον παράνομα.
Το 2023, η κυβέρνηση ενέκρινε μια σειρά περιοριστικών μέτρων για τις επιχειρήσεις αυτές, τα οποία τώρα θα ανατραπούν εν μέρει από τη νέα κεντροδεξιά κυβέρνηση.
Η Λισαβόνα τη νύχτα / Photo: Wikimedia Commons
Πρέπει να πουλήσουμε τη χώρα μας για να την κεφαλαιοποιήσουμε
Ακόμα κι έτσι, το διοικητικό συμβούλιο σκοπεύει να καταπολεμήσει τη φυγή με ένα πρόγραμμα επιστροφής στη γειτονιά, που απευθύνεται σε άτομα που αναγκάστηκαν να φύγουν τα τελευταία 15 χρόνια. Ένας από αυτούς θα μπορούσε να είναι η Tânia Correia, η οποία έφυγε από τη γειτονιά São Jorge όταν οι ιδιοκτήτες αποφάσισαν να πουλήσουν το κτίριο στο οποίο νοίκιαζε.
«Ήθελα να αγοράσω το διαμέρισμά μου, αλλά δεν επιτρεπόταν η οριζόντια διαίρεση και έπρεπε να πωληθεί ολόκληρο το ακίνητο. Όταν έληξε το συμβόλαιό μου, δεν μου το ανανέωσαν», θυμάται. Η Correia μεγάλωσε σε ένα από τα σπίτια που χτίστηκαν μέσα στα τείχη του κάστρου São Jorge, όπου ήθελε να δει και τον γιο της να μεγαλώνει.
Αν και πριν από πέντε χρόνια αναγκάστηκε να μετακομίσει στην Μπουράκα, στα περίχωρα της πρωτεύουσας, και τώρα πρέπει να μετακινείται μια ώρα με τα μέσα μαζικής μεταφοράς για να φτάσει στη δουλειά της σε μια πολυεθνική ασφαλιστική εταιρεία στο κέντρο της πόλης. Η μητέρα της, η οποία γνωρίζει πλέον μόνο λίγους από τους γείτονές της, παραμένει στην παλιά της γειτονιά. «Μπορώ να καταλάβω ότι πρέπει να πουλήσουμε τη χώρα μας για να την κεφαλαιοποιήσουμε επειδή είμαστε φτωχοί, αλλά μπορεί να πουληθεί για να προσελκύσει τουρισμό πολυτελείας και όχι τουρισμό χαμηλού κόστους», προσθέτει.
Δείτε ένα σχετικό βίντεο για τον υπερτουρισμό στη Λισαβόνα
Όλα αλλάζουν
Ο νόμος εμποδίζει την έξωση ηλικιωμένων κατοίκων, αλλά όλα τα υπόλοιπα καθορίζονται από την αγορά. Εκεί που κάποτε υπήρχαν πολυκατοικίες υπάρχουν τώρα τουριστικά διαμερίσματα. Εκεί που κάποτε υπήρχε το mercearia, το παλιομοδίτικο παντοπωλείο, υπάρχει τώρα ένα μοντέρνο μπαρ.
Η κοινοτική ζωή, η οποία ήταν δομημένη γύρω από το σχολείο, τις μικρές επιχειρήσεις και τους συλλόγους της γειτονιάς, μαραζώνει, αν και οι νοσταλγοί της διασποράς επιστρέφουν κάθε Σαββατοκύριακο.
Το 2023 η Πορτογαλία δέχτηκε περισσότερους τουρίστες (30 εκατομμύρια) και έσοδα (25 δισεκατομμύρια ευρώ) από ποτέ άλλοτε. Και η Λισαβόνα είναι μια πόλη που πρέπει να επισκεφθείτε, μια από εκείνες τις πόλεις που έχουν αποκτήσει χάρισμα τόσο από την πραγματικότητα – τη γεωγραφική και αστική της μοναδικότητα – όσο και από τη φαντασία.
Νέα καταστήματα που μοιάζουν με παλιά
Αν είναι μια πόλη που θρηνήθηκε, νοσταλγήθηκε, αγαπήθηκε και αναδημιουργήθηκε από την Amália Rodrigues, τον Fernando Pessoa, τον Antonio Tabucchi ή τον Antonio Muñoz Molina, πώς να μην γοητεύσει τους 700.000 επιβάτες κρουαζιερόπλοιων που πέρυσι έκαναν μια γρήγορη περιήγηση για να δοκιμάσουν ένα λιμάνι, να φωτογραφίσουν τη λεωφόρο Ελευθερίας από την κορυφή του πάρκου Eduardo VII και να θαμπωθούν από τις αντανακλάσεις του ήλιου στα πλακάκια;
Οι επισκέπτες εισέρχονται τώρα σε νέα καταστήματα που μοιάζουν με τα παλιά, καθώς τα πραγματικά εξαφανίζονται. Το Casa Senna έκλεισε πρόσφατα μετά από 189 χρόνια λειτουργίας στο Chiado, όπως και το βιβλιοπωλείο Ferin. Το γεγονός ότι είναι ένα από τα πιο όμορφα και το δεύτερο παλαιότερο – ιδρύθηκε το 1840 – δεν το έσωσε από την καταστροφή.
Στην επίμαχη καρδιά των τουριστών υπάρχει χώρος μόνο για ένα ιστορικό βιβλιοπωλείο. Και κανένα, όσο παλιό κι αν είναι, δεν μπορεί να ανταγωνιστεί το Bertrand, που άνοιξε το 1732 και επομένως, σύμφωνα με το Γκίνες, είναι το παλαιότερο βιβλιοπωλείο στον κόσμο. Λίγα μέτρα πιο πέρα, το ιστορικό Paris στη Λισαβόνα, το οποίο προσφέρει λινά και βαμβακερά τραπεζομάντιλα και κλινοσκεπάσματα, έχει τοποθετήσει μια πινακίδα για να προειδοποιήσει τις παρέες να μην συνωστίζονται μπροστά στη βιτρίνα του. Άνοιξε τον 19ο αιώνα και είναι ένα από τα λίγα παραδοσιακά καταστήματα που στέκονται ακόμη στο Chiado, μέσα στον πυρετό των καταστημάτων που πωλούν pastéis de nata, μαγνήτες ψυγείου και pastéis de bacalhau.
«Όταν πηγαίνω στην Baixa ή στο Chiado, νιώθω σαν να βρίσκομαι σε ένα λούνα παρκ για ξένους. Σχεδόν τα πάντα είναι καταστήματα διεθνών εμπορικών σημάτων ή καταστήματα με σουβενίρ. Ο τουρισμός έχει αποδεκατίσει τα πάντα» – Pedro Martins Barata, πρόεδρος της Academia de Amadores de Música
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Visit Lisboa (@visit_lisboa)
Το vintage είναι σε άνοδο ως διακόσμηση για τους τουρίστες
Το παραδοσιακό έχει εκτοπιστεί. Κακές εποχές για ένα πολιτιστικό ίδρυμα όπως η Academia de Amadores de Música, που ιδρύθηκε το 1884 στο κέντρο της Λισαβόνας και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη σημερινή της έδρα στη Rua Nova da Trindade μέσα σε ένα χρόνο. Αφού απέφυγαν τις επιπτώσεις του νόμου Cristas για μια δεκαετία, οι ιδιοκτήτες εκμεταλλεύτηκαν ένα παραθυράκι το 2023 για να αυξήσουν το μηνιαίο ενοίκιο από 540 ευρώ σε 3.800 ευρώ.
«Μόνο με έναν προστάτη θα μπορούσαμε να αντέξουμε τα ενοίκια στην περιοχή», υποστηρίζει ο πρόεδρός του, Pedro Martins Barata.
Η Ακαδημία αποτελεί μέρος της πολιτιστικής και πολιτικής ιστορίας της Λισαβόνας. Μεταξύ των μελών της ήταν οι συγγραφείς José Saramago και José Cardoso Pires, και μεταξύ των καθηγητών της, μεγάλοι συνθέτες. Ίσως χωρίς την Ακαδημία να μην υπήρχαν οι Madredeus, το συγκρότημα που θριάμβευσε σε όλο τον κόσμο με τη δικαίωση μιας παραδοσιακής μουσικής εκτός του fado, αφού τόσο η τραγουδίστρια Teresa Salgueiro όσο και ο κιθαρίστας Pedro Ayres Magalhães εκπαιδεύτηκαν στη σχολή.
Όπως και οι άνθρωποι, έτσι και οι θεσμοί και οι επιχειρήσεις που σχετίζονται με τον πολιτισμό ωθούνται στην περιφέρεια. Ο Barata αγαπά την πόλη του αλλά δεν την αναγνωρίζει πλέον: «Όταν πηγαίνω στην Baixa ή στο Chiado, νιώθω σαν να βρίσκομαι σε ένα λούνα παρκ για ξένους. Η ιδέα του Chiado ως το κέντρο της πολιτιστικής ζωής της Λισαβόνας έχει εξαφανιστεί. Εκτός από τα θέατρα και τα μουσεία, τα οποία δεν μπορούν να αλλάξουν, σχεδόν τα πάντα είναι καταστήματα διεθνών εμπορικών σημάτων ή σουβενίρ. Ο τουρισμός έχει αποδεκατίσει τα πάντα».
*Με στοιχεία από elpais.com
- Εργασία: «Το πρώην αφεντικό μου με εκφόβιζε και μου έκλεψε τις ιδέες» – Πού οφείλετε, πώς να το διαχειριστείτε
- Ντόρτμουντ: Κατέγραψε τα υψηλότερα έσοδα στην ιστορία της
- Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι αγαπούσε πολύ τις γάτες και σιχαινόταν τους ανθρώπους
- Γαλλία: Νεκρός ο πιλότος του αεροπλάνου που συνετρίβη
- ΣΥΡΙΖΑ για Ρωμανό: Και τοξικός και αδιάβαστος, ενώ καπνίζουν ακόμα τα αποκαΐδια στην Πεντέλη
- Μοναδικό φαινόμενο με 7 στους 23!