Στην Ατλάντα το 1996 για να πάρει κάποιος δημοσιογράφος ένα μπουκαλάκι νερό στα γήπεδα χρειαζόταν 1.5 δολάριο, ενώ στο Σίδνεϊ, το 2000, το μπουκαλάκι νερού κόστιζε 2 δολάρια Αυστραλίας στα διάφορα events για τους δημοσιογράφους.
Οπου συνήθως με τις κλιματολογικές συνθήκες στους Ολυμπιακούς Αγώνες μπορεί κάποιος να χρειαστεί και 5-6 μπουκάλια του μισού λίτρου την ημέρα.
Τέσσερα χρόνια αργότερα η Αθήνα 2004 καθιέρωσε το να μην χρεώνεται το νερό στους εκπροσώπους του Τύπου και τους φωτογράφους και το ακολούθησαν από τότε όλες οι διοργανώτριες χώρες μέχρι και σήμερα.
Οι Γάλλοι προχώρησαν ένα βήμα παραπάνω στα πλαίσια του οικολογικού αποτυπώματος που θέλουν να αφήσουν οι δικοί τους αγώνες και εξαφάνισαν εντελώς τα πλαστικά μπουκάλια (απίστευτη η ποσότητα που μαζεύονταν στις παλαιότερες διοργανώσεις) γεμίζοντας με «πηγές νερού» όπως ονομάζουν του χώρους όπου κάποιος μπορεί να προμηθευτεί χύμα νερό.
Άλλωστε το δώρο προς τους εκπροσώπους του Τύπου από τους διοργανωτές (που συνδύασαν το τερπνόν μετά του ωφελίμου κάνοντας και την…οικονομία τους καθώς δεν έδωσαν τίποτε άλλο) ήταν ένα μικρό παγούρι για να το γεμίζουν από τις «πηγές» σε κάθε event.
Η πιο εντυπωσιακή – με αισθητήρα αφής – είναι στο βασικό κέντρο Τύπου, αν και το αισθητικό λάθος είναι ότι είναι τοποθετημένη ακριβώς έξω από τις τουαλέτες και στη μέση μεταξύ γυναικών και ανδρών με τις σωληνώσεις να πηγαίνουν προς τα μέσα.
Στα events δεν είναι επίτοιχα, αλλά σαν συσκευές νερού, απλά σε σχήμα μπουκαλιού.
Ένα «rock party» γεμάτο ήχους, μνήμες και ενέργεια από τις δεκαετίες που όρισαν μια ολόκληρη γενιά -την δική του- αλλά και τους νεότερους, υπόσχεται ο Δημήτρης Σταρόβας.
Το προσεχές Μουντιάλ -αν φυσικά κληθεί στην αποστολή της Εθνικής Βραζιλίας- δεν αποκλείεται να είναι και η τελευταία παράσταση στην σπουδαία καριέρα του Νεϊμάρ, όπως δήλωσε ο ίδιος.
Στην κατάσταση των τραυματιών του Ολυμπιακού αναφέρθηκε ο Γιώργος Μπαρτζώκας μιλώντας στους εκπροσώπους του Τύπου μια μέρα πριν τον τελικό Κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό.
Αυτός είναι ο Παναγιώτης Ρέτσος. Ο νεότερος αρχηγός στην ιστορία του Ολυμπιακού. Ο παίκτης που μέσα από την ομάδα της καρδιάς του ξεπέρασε τη σκοτεινή περίοδο της καριέρας του. Αφησε πίσω του τρομακτικές ατυχίες και με τα... επιφανειακά χτυπήματα, γελάει. Και συνεχίζει να παίζει. Ο ορισμός του πώς πρέπει να είναι ένας αρχηγός.