![Ο νέος Σκαθαροζούμης «τα σπάει»](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2024/09/fgdfhfhj.gif)
Ο νέος Σκαθαροζούμης «τα σπάει»
«Η μακρόχρονη συνέχεια της καλτ ταινίας του Σκαθαροζούμη, του 1988, του σκηνοθέτη Τιμ Μπάρτον χαρίζει μερικές χαρούμενες, ανόητες στιγμές, ενώ αποφεύγει οριακά την αίσθηση ότι είναι ξεπερασμένη» γράφει η Wendy Ide στον Guardian.
«Το Χόλιγουντ έχει μια ιστορία στο να αναβιώνει τα ετοιμόρροπα πτώματα ταινιών που έχουν πεθάνει εδώ και καιρό με καθυστερημένες συνέχειες, οπότε ίσως ήταν απλώς θέμα χρόνου να σκαλίσει κάποιος τον τάφο που σηματοδότησε το Beetlejuice (Σκαθαροζούμης)» ξεκινάει η Wendy Ide το άρθρο της κριτικής της για το Beetlejuice Beetlejuice, τη συνέχεια της τρελής επιτυχίας του 1988.
«Αυτός ο κάποιος θα ήταν πάντα ο Tim Burton, σκηνοθέτης της αρχικής ταινίας του 1988, και παρόλο που οι συζητήσεις για ένα sequel του Beetlejuice φέρονται να βρίσκονταν σε εξέλιξη εδώ και δεκαετίες, ο Burton υποστήριζε ότι θα το σκεφτόταν μόνο αν ο Μάικλ Κίτον αναλάμβανε τον ομώνυμο ρόλο και αν οποιοδήποτε sequel παρέμενε πιστό στο πνεύμα της νοσηρά εκκεντρικής αρχικής ταινίας. Και στα δύο αυτά σημεία, το Beetlejuice Beetlejuice πετυχαίνει.
»Στον ρόλο του φαρσέρ-δαίμονα “βιο-εξορκιστή”, ένας κατάλληλα μανιακός Κίτον σέρνεται μέσα στην ταινία σαν μια γιγάντια κατσαρίδα με ριγέ κοστούμι, ενώ το αποσυντιθέμενο DNA της αρχικής ταινίας είναι εμφανές σε κάθε υπερστυλιζαρισμένο καρέ της συνέχειας» συνεχίζει η Wendy Ide.
Ίσως λίγο υπερβολικό μερικές φορές
Το Beetlejuice Beetlejuice ακροβατεί στα όρια των ίδιων παγίδων που κατέστρεψαν το πιο πρόσφατο σίκουελ των Ghostbusters: η αίσθηση ότι ιδέες δεκαετιών έχουν ξεσκονιστεί, ντυθεί λίγο και περάσει ως καινούργιες. Ευτυχώς, αυτό που λυτρώνει τη νέα ταινία του Burton τουλάχιστον ως ένα βαθμό, είναι το γεγονός ότι αυτές οι ιδέες ήταν τόσο φρεσκοκομμένες και χαρακτηριστικές εξ αρχής.
«Ναι, το Beetlejuice Beetlejuice είναι παράγωγο, αλλά είναι επίσης ευχάριστα ιδιοσυγκρατικό και τραχύ. Ο σκηνοθέτης ξεπερνάει το πρόβλημα της μη επιστροφής ενός αρχικού μέλους του καστ όχι με μια τεχνητή ανακατασκευή, αλλά με μια απολαυστικά σκανδαλώδη, lo-fi σεκάνς κινουμένων σχεδίων που τελειώνει με το πρόσωπο του χαρακτήρα να το μασάει ένας καρχαρίας. Το πρόβλημα λύθηκε, σε στυλ Burton» σχολιάζει η Wendy Ide.
«Στον ρόλο του φαρσέρ-δαίμονα “βιο-εξορκιστή”, ένας κατάλληλα μανιακός Κίτον σέρνεται μέσα στην ταινία σαν μια γιγάντια κατσαρίδα με ριγέ κοστούμι»
Δείτε το βίντεο με τις διαφορές των δύο ταινιών, του 1988 και του 2024
«Ψυχική διαμεσολαβήτρια»
Αυτή η συνέχεια διαδραματίζεται λίγο-πολύ στο σήμερα – αν και ο χρόνος στον κόσμο του Burton είναι ελαστικός – με την ενήλικη πλέον Lydia Deetz (Γουινόνα Ράιντερ) να περιφέρει ακριβώς την ίδια στοιχειωμένη βικτοριανή εμφάνιση με την ίδια βικτοριανή κούκλα και το ίδιο κούρεμα με την έφηβη της πρώτης ταινίας.
Η Lydia έχει αποκτήσει έναν βαθμό διασημότητας ως τηλεοπτική προσωπικότητα: είναι «ψυχική διαμεσολαβήτρια» και οικοδέσποινα μιας εκπομπής με στοιχειώματα στην πραγματική ζωή με τίτλο Ghost House. Αλλά είναι μια σκιά του αγκαθωτού πρώην εαυτού της. Είναι εύθραυστη και ευάλωτη, χτυπημένη από έναν φίλο (ένας τρομερά πειστικός Τζάστιν Θερού) που κρύβει τον ναρκισσισμό του πίσω από μια κουρτίνα από woo-woo.
«Πού είναι αυτό το αντιπαθητικό, γκοθ κορίτσι που με βασάνιζε;» ρωτά η μητριά της Lydia, η Ντέλια (Κάθριν Ο’Χάρα), της οποίας το ερασιτεχνικό φλερτ με τον κόσμο της τέχνης έχει επιτέλους αποδώσει καρπούς: τη συναντάμε καθώς η ατομική της έκθεση performance art στο Μανχάταν τείνει προς την καταστροφή. Πού ακριβώς; Φαίνεται ότι η Lydia έχει υποβληθεί σε μαζική μεταμόσχευση προσωπικότητας, μεταβιβάζοντας τον μανδύα της αγκαθωτής έφηβης με έφεση στο μαύρο eyeliner στην επαναστατική κόρη της Άστριντ (Τζένα Ορτέγκα).
Η χαρούμενη ανοησία σκηνών
«Μια οικογενειακή τραγωδία τους φέρνει όλους πίσω στο σπίτι απ’ όπου ξεκίνησαν όλα, προσφέροντας μια ευκαιρία στον επίμονο Beetlejuice να ξεφύγει από τον υπόκοσμο και να διεκδικήσει επιτέλους τη Lydia ως απρόθυμη σύζυγό του.
»Υπάρχει μια ψευδής υποπλοκή που περιλαμβάνει τη Μόνικα Μπελούτσι ως την περιφρονημένη (και διαμελισμένη) πρώην σύζυγο του Beetlejuice, η οποία έχει συνέλθει (κυριολεκτικά) και έχει βάλει στόχο να διεκδικήσει τον άντρα της. Και μια διασκεδαστική νέα προσθήκη στο καστ είναι ο Γουίλεμ Νταφόε, που υποδύεται έναν νεκρό ηθοποιό, ο οποίος με τη σειρά του υποδύεται έναν σκληροτράχηλο αστυνομικό που έχει αναλάβει να διερευνήσει παραβιάσεις κανόνων στον κόσμο των νεκρών- η χαρούμενη ανοησία σκηνών όπως αυτές είναι το σημείο όπου η ταινία μοιάζει πιο ζωντανή» παρατηρεί η Wendy Ide.
Αυτή η συνέχεια διαδραματίζεται λίγο-πολύ στο σήμερα – αν και ο χρόνος στον κόσμο του Burton είναι ελαστικός – με την ενήλικη πλέον Lydia Deetz (Γουινόνα Ράιντερ) να περιφέρει ακριβώς την ίδια στοιχειωμένη βικτοριανή εμφάνιση
Το τρέιλερ του Beetlejuice Beetlejuice
Ο Burton συστήθηκε με τον Σκαθαροζούμη
Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της καριέρας του Burton -η πρώτη ήταν το Pee-wee’s Big Adventure (Η Μεγάλη περιπέτεια του Πι-Γουή), το 1985-, το Beetlejuice (Σκαθαροζούμης) ήταν μια κομβική ταινία για τον σκηνοθέτη. Ήταν η επαγγελματική του κάρτα- η στιγμή που μπόρεσε να αφεθεί πλήρως στο μακάβριο, goth-boy, grand guignol όραμά του. Και εδραίωσε σχέσεις συνεργασίας, μπροστά και πίσω από την κάμερα, που θα διαρκούσαν για δεκαετίες.
Ίσως ο πιο αξιοσημείωτος από αυτούς είναι ο Danny Elfman, ο οποίος συνέθεσε τη μουσική για το Beetlejuice (καθώς και για το Pee-wee) και συνέχισε να εργάζεται σε πολλές επόμενες ταινίες του Burton, συμπεριλαμβανομένης και αυτής της τελευταίας. Η συμβολή του συνθέτη στη μουσική του Beetlejuice Beetlejuice είναι αρχετυπικά Elfmanesque, ακούγεται σαν να παίζεται από μια ορχήστρα μανιασμένων σκελετών.
Προσπαθεί
«Άλλες μουσικές επιλογές είναι λίγο πιο εύστοχες: η χρήση του τραγουδιού Tragedy των Bee Gees για να συνοδεύσει μια σημαντική σκηνή μοιάζει ενοχλητικά κιτς.
»Αλλά μια διαταραγμένη εκδοχή του MacArthur Park, που ερμηνεύεται από δαιμονικά δαιμονισμένα μέλη του καστ, είναι ένα εμπνευσμένο εκτεταμένο σκηνικό κομμάτι που μοιάζει αληθινό στην αναρχική σκανταλιά του πρωτοτύπου, ακόμα κι αν δεν φτάνει τον ένδοξο παραλογισμό της ακολουθίας του στοιχειωμένου δείπνου του Day-O (το τραγούδι Banana Boat) στο Beetlejuice.
»Και αυτό συνοψίζει την προσέγγιση ολόκληρης της ταινίας: ρεαλιστικά, δεν επρόκειτο ποτέ να φτάσει την άμεση λατρευτική απήχηση του πρωτότυπου, αλλά έχει πολλή πλάκα που προσπαθεί» καταλήγει η Wendy Ide.
*Mε στοιχεία από theguardian.com | Αρχική Φωτό: Warner Bros Pictures
Ακολουθήστε το in.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις